باز نیابی به عقل سر معمای عشق   عقل کجا پی برد شیوه‌ی سودای عشق
چند کند قطره‌ای فهم ز دریای عشق   عقل تو چون قطره‌ای است مانده ز دریا جدا
هیچ قبایی ندوخت لایق بالای عشق   خاطر خیاط عقل گرچه بسی بخیه زد
راست بود آن زمان از تو تولای عشق   گر ز خود و هر دو کون پاک تبرا کنی
خام بود از تو خام پختن سودای عشق   ور سر مویی ز تو با تو بماند به هم
جان عزیزان نگر مست تماشای عشق   عشق چو کار دل است دیده‌ی دل باز کن
گفت اگر فانیی هست تو را جای عشق   دوش درآمد به جان دمدمه‌ی عشق او
از بن و بیخش بکند قوت و غوغای عشق   جان چو قدم در نهاد تا که همی چشم زد
جای دل و جان گرفت جمله‌ی اجزای عشق   چون اثر او نماند محو شد اجزای او
قطره‌ی باران او درد و دریغای عشق         هست درین بادیه جمله‌ی جانها چو ابر
گشت ز عطار سیر، رفت به صحرای عشق   تا دل عطار یافت پرتو این آفتاب
غزل   عطار

دکلمه   سیمرغ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بازگشت