خداوندا مرا آن ده که آن به		وصال او ز عمر جاودان به
که راز دوست از دشمن نهان به		به شمشیرم زد و با کس نگفتم
به جان او که از ملک جهان به		به داغ بندگی مردن بر این در
که آخر کی شود این ناتوان به		خدا را از طبیب من بپرسید
بود خاکش ز خون ارغوان به		گلی کان پایمال سرو ما گشت
که این سیب زنخ زان بوستان به		به خلدم دعوت ای زاهد مفرمای
به حکم آن که دولت جاودان به		دلا دایم گدای کوی او باش
که رای پیر از بخت جوان به		جوانا سر متاب از پند پیران
ز مروارید گوشم در جهان به		شبی می‌گفت چشم کس ندیده‌ست
ولی شیراز ما از اصفهان به		اگر چه زنده رود آب حیات است
ولیکن گفته حافظ از آن به		سخن اندر دهان دوست گوهر